Jákvæðnin í lágmarki.

Bensínljós, vanlíðan, peningaskortur, núðlur, heimþrá, áhyggjur...

...Allt eru þetta orð sem að má nota til að lýsa síðastliðnum ca. fjórum mánuðum. Og ég bíð óþreyjufull eftir að þessu ljúki og það sem áður einkenndi tilveru mína láti vita af sér á ný. Gleði, peningar, djamm, vinir, fjölskyldan. Fyrst og fremst hamingjusemi. Ég get ekki beðið eftir að finna fyrir hamingjusemi að nýju. Algjörri hamingjusemi. Þar sem mér finnst ég ekki vanta neitt, þar sem ég hef allt sem ég þarf til að vera á lífi. Nema í þessu tilviki Söru elskuna mína, en sem betur fer aðeins um tímaskeið þar sem hún kemur vestur áður en ég veit af. Ég hlakka svo til þegar bókstafleg merking orðanna "fátækur námsmaður" á ekki við mig lengur. Þegar ég get bara búið hjá mömmu minni og Gunnari stjúppabba mínum, með litlu systir mína í næsta herbergi. Borðað með þeim og spjallað um lífið og tilveruna. Sótt skóla á Ísafirði þar sem allir mínir helstu vinir eru og haft Eyrargötu 1 sem annað heimili, heimilið hans Svavars. Djammað eins og ég var vön að gera fyrir vestan og legið í leti eins og ég var líka vön að gera. Leyft öllum heimsins áhyggjum að hverfa af mínum öxlum og hafa bara áhyggjur af því gamla góða...
Já eins og vel má lesa úr þessum orðum mínum þá á borgarlífið ekkert svo alltof vel við mig. Ég elska Reykjavík og get vel hugsað mér að búa hér í framtíðinni en að svo stöddu er hjartað á Flateyri. Og af því er ég ekkert nema stolt. Ég og Svavar fórum suður með það fyrir leiðarljósi að prófa eitthvað nýtt, mennta okkur og sjá hvernig við myndum "fúnkera" í borginni. Við gerðum það eftir bestu geti og tókum sameiginlega ákvörðum um það að fara bara heim aftur. Um óákveðinn tíma, þetta verður allt saman að koma í ljós. Áætlaður langþráður komudagur heim á litlu elskulegu Flateyri mína er 4.desember ef allt fer eftir óskum. Ég náði nefnilega að ganga frá því þannig að ég get fengið að taka síðasta prófið mitt (sem er þann 10. des) í gamla skólanum mínum á Flateyri. Þar ætlar einhver frábær einstaklingur að bjarga mér og sitja yfir mér þreyta íslenskupróf úr ÍSL 503, guð hjálpi mér.

En annars er ég í prófum fyrsta, annan og fjórða og ætla ég mér bara að setjast beint uppí bíl og bruna af stað þegar síðasta prófinu er lokið.
Og ég hlakka svo til. Það er svo margt spennandi framundan. Ég þarf bara að þrauka þessa nokkru daga, klára prófin með prýði og leggja svo af stað heim á leið. Þá er ég viss um að jákvæðnin rýkur uppí hámark og hamingjusemi og gleði gera vart við sig á ný. Jólin og áramótin eru á næstu grösum. Það er ótrúlegt að hugsa til þess að það sé bara mánuður í þessi ósköp, en ég bíð spennt og tek þeim opnum örmum. Mér finnst svo gaman þegar fólk er að byrja að skreyta. Það er einn í götunni okkar komin með jólaljós útí garð, uppá þak og í gluggana. Það leyfir mér að brosa í skammdeginu.
Þetta blogg er heldur þunglyndislegra en síðasta blogg mitt þar sem það einkenndist af jákvæðum straumum, en ætli maður þurfi ekki að jafna þetta út aðeins. Annars þarf engar áhyggjur að hafa af mér, þetta er bara einn af þessum slæmu dögum sem maður fær nú stundum. En tilhugsunin um það að ég komi heim eftir 10 daga (og þeim fer fækkandi) heldur mér gangandi, og að sjálfsögðu núðlurnar góðu ! Ótrúlegt hvað þær geta slegið á hungur.

Annars ætla ég bara að láta þetta gott heita, vildi bara aðeins láta vita af mér og staðfesta komu mína á Flateyri þann fjórða ;) Takk fyrir mig í bili,
Jónína Borgarbúi.